Het is zaak dat de gemeente kiest voor een aanpak die voelbaar is op straat en duidelijk maakt dat grensoverschrijdend gedrag áltijd gevolgen heeft. In de commissievergadering pleitte ons raadslid Rian Govers voor een scherpere aanpak van straatintimidatie.
Lokaal Realisme vraagt om drie aanscherpingen:
- Richt je op de plekken waar het misgaat. Focus daarom gericht op de bekende hotspots, ook met een slimme inrichting van de openbare ruimte.
- Laat voelen dat slecht gedrag gevolgen heeft: niet alleen via strafrecht, maar óók door bijvoorbeeld gebiedsontzeggingen.
- Stel grenzen. Dus niet vaag praten over ‘plegers’, maar een aanpak van de groep waar het probleem ontstaat. Zo verander je de norm.
Kortom: minder praten, meer doen. Dat is hoe je straatintimidatie écht terugdringt
Betoog
Lokaal Realisme wil graag beginnen met onze waardering uit te spreken. Het Plan van Aanpak Straatintimidatie laat zien dat dit college een probleem serieus neemt dat te lang is gebagatelliseerd.
Lastigvallen van vrouwen
Immers, het kan toch niet zijn dat allerlei figuren van mening zijn dat zij vrijelijk op straat andere inwoners en in de meeste gevallen vrouwen kunnen lastigvallen of erger. Straatintimidatie beperkt de vrijheid van onze inwoners en tast het veiligheidsgevoel aan. Dat wij als gemeente zeggen: dit accepteren wij niet, is terecht en nodig.
Meer focus nodig
Maar een nobel streven is nog geen haalbaar plan. De kracht van dit plan zit in de brede benadering: preventie, bewustwording en handhaving. Tegelijkertijd schuilt daarin ook het risico. Alles krijgt aandacht, maar nergens wordt echt gekozen. Daardoor dreigt het plan meer een intentieverklaring te worden dan een aanpak die daadwerkelijk gedrag verandert. Dat is voor Lokaal Realisme toch een grote zorg.
Bewustwording
Neem de inzet op bewustwording. Campagnes en educatie zijn belangrijk, maar laten we realistisch zijn: de mensen die structureel intimideren, laten zich zelden overtuigen door posters of slogans. Bewustwording bereikt vooral degenen die het probleem al erkennen. Dat is waardevol, maar onvoldoende.
Melden of zorgen dat het gedrag stopt?
Ook de focus op meldingsbereidheid vraagt om nuance. Ja, melden is belangrijk. Maar we leggen daarmee opnieuw verantwoordelijkheid bij slachtoffers en omstanders. Mensen die zich al onveilig voelen, vragen we om nóg meer moed en energie. De kernvraag zou niet alleen moeten zijn: "hoe maken we melden makkelijker?" maar vooral: "hoe zorgen we dat hetzelfde gedrag stopt?"
1: Focus op bekende hotspots
Voor Lokaal Realisme is duidelijk, dit plan wordt sterker door drie aanvullende accenten. Ten eerste: meer focus op plekken en momenten. Straatintimidatie gebeurt niet overal evenveel. Door gerichter te werken op bekende hotspots - met toezicht, samenwerking met ondernemers en slimme inrichting van de openbare ruimte - wordt de aanpak effectiever.
2: Laat voelen dat gedrag gevolgen heeft
Ten tweede: voelbare consequenties buiten het strafrecht. Niet alles hoeft via boetes of aangiftes te lopen. Denk aan gebiedsontzeggingen, gedragsinterventies of verplichte gesprekken bij herhaald gedrag. Dat vraagt lef, maar werkt normstellend. Kortom, "Wie straatintimidatie wil terugdringen, moet durven laten voelen dat grensoverschrijdend gedrag altijd gevolgen heeft - óók buiten het strafrecht."
3: Grenzen stellen
Ten derde: structurele aandacht voor jongens en mannen als doelgroep. Zolang we plegers abstract blijven benoemen, verandert er weinig. Investeren in langdurige programma’s over grenzen, groepsdruk en respect is geen soft beleid, maar preventie met effect.
Lokaal Realisme constateert dat we met dit plan laten zien dat we het juiste willen. Maar als we echt verschil willen maken, moeten we durven kiezen: minder breed, meer scherp. Minder algemeen, meer lokaal. Met deze aanvullingen wordt het nobele streven niet alleen moreel juist, maar ook haalbaar en geloofwaardig. We moet durven laten voelen dat grensoverschrijdend gedrag altijd gevolgen heeft.
